Adoptiehondje

Gezinsuitbreiding

Ik ga jullie direct gerust stellen. Nee, er komt geen babytje aan. Ik heb twee fantastische jongens van 19 jaar en 22 jaar en daar blijft het bij. Waarmee gaan we dan ons gezinnetje uitbreiden ? Wel, ik heb de knoop sinds twee weken doorgehakt en we hebben volmondig gekozen om een hondje te adopteren uit Roemenië. Een bewuste en weloverwogen keuze. Ik heb heel mijn leven al honden gehad. Echter twee jaar geleden hebben wij onverwachts onze golden retriever Iza moeten laten gaan na een kwaadaardige tumor die niet verwijderd kon worden. Onze lieve schat was springlevend en gezond en de dierenarts was altijd zo tevreden met haar te zien. Haar vacht blonk en ze was supergezond. Ze kwam van een mooie stamboomlijn en was ook lichamelijk getest op allerlei ziektes waar zij dus negatief op scoorde. Mijn oudste zoon had met zijn spaargeld van zijn vormsel haar gekocht. Het was de allerliefste hond die je maar kon wensen. Ze was gewoon één en al liefde. Ze werd zelfs dikke vrienden met onze poes en samen deelden ze slaapplekje.

In februari 2018 ging het plots mis. Iza kreeg zware diarree. Haar eten moest aangepast worden en je zag haar zienderogen vermageren. Op een gegeven moment lustte ze het speciale eten zelfs niet meer.  Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht dat dit mis kon gaan. Uiteindelijk stelde de dierenarts een echo voor en verder onderzoek. Ik krijg nu nog een brok in mijn keel als ik er aan denk toen we de uitslag kregen te horen. Een tumor waar ze niet aan konden. Op dat moment hebben we ons verstand op nul gezet. We zijn de jongste zoon gaan ophalen en hebben toen s’avonds ze in slaap laten gaan. We wilden niet meer dat ze verder afzag. Dat verdiende ze niet. De pijn en de leegte achteraf waren niet te beschrijven. Voor een buitenstaander of iemand die geen honden heeft, is dit misschien moeilijk te begrijpen. Maar ons Iza was gewoon een lid van ons gezin. Ze was altijd blij om ons te zien. Het heeft ons allemaal tijd gekost om dit te kunnen plaatsen. Een half jaar later hebben we dan ook nog de beslissing genomen om te verhuizen en daar hadden we onze handen mee vol. Maar ons Iza blijft een plekje in ons hart houden.

Een nieuwe thuis

Ondertussen zijn we verhuisd en wonen we hier nu al een volledig jaar. Wat is dat jaar voorbijgevlogen. We hadden echter toch nog een paar hondenspulletjes bijgehouden en meeverhuisd. Je wist maar nooit. En dat is wat er zich de afgelopen weken heeft afgespeeld. Regelmatig zag ik in verschillende facebookgroepen dat er honden beschikbaar waren. Maar ze waren ook altijd weer snel weg. Op een gegeven moment hebben we ons zelfs lid gemaakt van een groep waarbij de honden van Roemenië kwamen. Dit zijn hondjes die in een asiel zitten nadat ze ze meestal van straat hebben gered. Ze zijn geboren op straat en hebben hun plan moeten trekken om te overleven. Ik heb al veel verhalen gehoord waarbij men gewoon stenen naar de honden gooit. Deze hondjes zijn dus niet geliefd en lopen al snel een trauma op om te overleven.

Een tweetal weken geleden was ik aan het schrijven. Ik gunde mezelf eventjes een pauze en scrolde snel over facebook. En toen zag ik een foto van haar. Het was precies liefde op het eerste gezicht. Ik rende met mijn telefoon naar mijn zoon om te vragen wat hij er van vond. Ook hij was onmiddelijk weg van haar. Ik heb toen actie genomen en contact genomen met diegene die verantwoordelijk was voor dit hondje. Ze zat dus in een asiel in Roemenië. Als ik haar zou adopteren, moest ik eerst een hele vragenlijst invullen en zou er eerst ook iemand langstkomen om te zien of we de mogelijkheden wel hebben om goed voor het hondje te zorgen. Voor mij was dit raar om te lezen dat je goed voor een hond moet zorgen, of dat het niet aan de ketting buiten mag liggen. Maar blijkbaar is het heel hard nodig om deze regels te stellen want er zijn zoveel mensen die niet in het belang van hun dier denken. Wel, ik vind het zeer goed dat men hier selectief in te werk gaat.

Marianne is langstgekomen. Een zeer leuke vrouw die zelf ook adoptiehonden vanuit Roemenië heeft en ze deelde haar ervaringen met me mee. Ze gaf me nog tips voor een aantal aanpassingen die ik kon doen in de tuin maar ze drukte me ook vooral op het hart dat ik geduld moest hebben en veel liefde. Laat dat nou net zijn wat ik in overvloed heb. Ondertussen heb ik me al goed voorbereid want ik ben al een puppyles gaan volgen speciaal voor adoptiehonden en dat kan ik iedereen echt van harte aanbevelen. Zo weet je op voorhand wat je kan verwachten en hoe je daar mee om kan gaan. Gisteren ben ik naar de winkel wat spulletjes gaan kopen. Ik voelde mij net een fiere moeder in blijde verwachting. Alles staat klaar om ons adoptiehondje een nieuwe thuis te geven.

Poes

Toen ik 13 jaar geleden naar Limburg verhuisde , was ons eerste huisdier een poes. Ik ging toen nog buitenhuis werken maar ik koos bewust voor een poes omdat mijn oudste zoon een angst had opgelopen voor poezen. Toen mijn jongens een weekend naar de papa waren, ben ik een 3 maanden oud poesje gaan halen. Ze kroop onmiddelijk onder de zetel en ik wist niet goed wat ik moest doen omdat ik zelf ook nog nooit een poes in mijn leven had gekregen. Toen de jongens terug thuis kwamen, was het de oudste zoon die direct contact legde met het poesje onder de zetel. Zijn panische angst was op slag verdwenen.  Een half jaar later is ons Iza erbijgekomen en uiteindelijk is er nog een tweede poes bijgekomen. De twee poezen waren net een koppeltje, mooi om te zien. Helaas is het katertje gestorven aan nierproblemen en hierdoor begon ons Minouche op te trekken met Iza. Ondertussen is ons Minouche 13 jaar. Ze heeft afscheid moeten nemen van de kater en onze hond en ze is ook mee verhuisd. Nu zijn we natuurlijk wel benieuwd wat de komst van onze nieuwe puppy gaat worden. Nog 2 nachten slapen en dan weten we het…..wordt vervolgd.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.